Terwijl de tovenares Alcina en haar liefdeseiland nooit bestonden, is Sappho een historische figuur. Ze werd rond 630-570 v.C. geboren op het eiland Lesbos en reeds in de Oudheid geprezen als een groot dichteres. Van haar lofdichten op Eros en odes aan de schoonheid van haar gezellinnen bleven slechts fragmenten bewaard. In het bijzonder in de 19de eeuw was ze een sterke inspiratiebron voor het uitbeelden van de teugelloze liefde en de vrouwelijke begeerte. Zo bedacht Pierre Louÿs Bilitis, zogenaamd een leerlinge van Sappho, en publiceerde hij een ‘vertaling’ van haar gedichten. Dit was louter een literair verzinsel: erotische teksten geschreven door een man die zich voordeed als een dichteres uit de Oudheid.

Louÿs’ Chansons de Bilitis bezielden niet alleen Debussy, maar ook een tijdgenote, de Bretoense componiste Rita Strohl. Brenda Poupard, vorig seizoen nog in de Opéra de Lille te horen in Hertog Blauwbaards Burcht, plaatst deze liederen naast melodieën van de componiste en dichteres Augusta Holmès. In hun respectieve liedercycli belichten Strohl en Holmès de talrijke facetten van de begeerte: voldoening, roes, obsessie, verslaving, verdriet en zelfs doodsverlangen. De hevige liefde én de tegenstand die ze opwekt, komen onverbloemd aan bod.

Als hedendaags contrapunt speelt pianiste en componiste Kaoli Ono ook haar eigen Cinq Wakas, een toonzetting van de liefdesgedichten van een 9de-eeuwse geisha. Met de typische miniatuurvorm van de waka beschrijft ze een nacht waarin ze op haar minnaar wacht.