María wordt geboren in een arme voorstad van Buenos Aires “op een dag dat God dronken was”. Aangelokt door de hoofdstad leidt ze een woelig leven in de onderwereld. Ze wordt nachtclubzangeres, krijgt succes en wordt aanbeden door de mannen, maar eindigt afgewezen en verstoten. Na haar gewelddadige dood dwaalt haar schim door de straten, zonder herinnering aan haar leven. Tot er een wonderbaarlijke bevruchting gebeurt…

Astor Piazzolla, onbetwistbare meester van de bandoneon, blies in de jaren 1960 de Argentijnse tango nieuw leven in door hem te verrijken met nieuwe ritmes en instrumenten. Zijn enige opera is het manifest van deze tango nuevo, met invloeden uit jazz en Europese klassieke muziek. De zangstem dialogeert met het verhaal, de partituur siddert en ontvlamt op een surrealistische tekst van de grote dichter Horacio Ferrer. María’s lot kan gezien worden als een allegorie van de tango: beide afkomstig uit de arme, kosmopolitische buitenwijken van Buenos Aires ervaren ze minachting, faam en verval, en vinden ze zichzelf opnieuw uit om beter te blijven bestaan. María’s verhaal lijkt ook een hedendaagse, vrouwelijke versie van de passie van Christus. De unieke identiteit van het personage maakt haar tot slachtoffer van mannelijk geweld. Ze lijdt, sterft en stijgt boven zich uit om een eeuwig symbool te worden.

Giulia Giammona is een opkomend talent in het Europese muziektheater. Ze herontdekt surrealistische schrijfsters en verbindt mythes met vrouwelijke gezichtspunten. Door folkloristische clichés uit de weg te gaan en alle rollen door vrouwen te laten vertolken, schenkt ze het hoofdpersonage haar eigen geschiedenis terug, bevraagt ze de gegenderde codes van de tango en stelt ze het hardnekkige mechanisme aan de kaak waarin het idealiseren van het vrouwenlichaam uitmondt in seksistisch en seksueel geweld.