Wat gebeurt er als, te midden van overvloed, onze honger verwordt tot allesverterende hebzucht? In 1515 meren Europese kolonisatoren aan bij de Río de la Plata in Zuid-Amerika. De bemanning wordt onmiddellijk uitgemoord door een inheemse stam, een scheepsjongen is de enige overlevende. Hij wordt opgevangen door de stam en tien jaar later uitgeleverd aan Spanjaarden. De Argentijnse schrijver Juan José Saer inspireerde zich op dit waargebeurd feit voor zijn roman De ooggetuige, waarin een matroos bij menseneters leeft die zijn wereldbeeld totaal omgooien. Constanza Macras gebruikt die tekst om het verschijnsel ‘overdaad’ te belichten.

Met een wervelend mengsel van dans, theater, muziek en video peilt de choreograaf uit Buenos Aires naar het hongerige ego van een kapitalistische samenleving waarin elke leegte moet gevuld worden. De kannibalistische beeldtaal verwijst ook naar nieuwe vormen van hebberigheid, zoals de consumptiedrang en de overmatige contentproductie op sociale media. De uitvoerders schommelen tussen tribale en hedendaagse motieven, hun uitbundige energie weerspiegelt onze vraatzuchtige tijd die zich door niets laat tegenhouden om te verzwelgen.