Voor de filmmuziek van A Clockwork Orange maakte Wendy Carlos op de synthesizer een futuristische bewerking van Henry Purcells Music for the Funeral of Queen Mary. Tijdens dit Slapeloos-concert gebruikt het ensemble La Tempête die overstap van het ene universum naar het andere als zijn klankkompas. De muziek springt verschillende keren over tussen periodes en denkwerelden die eeuwen uit elkaar liggen. In deze ruimte zonder tijdlijn tekenen zich overeenkomsten tussen de werken af; soms openbaren de muzikale ideeën van een bepaalde periode zich in de klanken van een andere tijd. Zo is in Arvo Pärts composities een echo te horen van de gregoriaanse gezangen uit de middeleeuwen en van de polyfonie uit de renaissance.

De hele avond lang spreekt uit de werken geschreven in de loop van de eeuwen een zelfde betrachting: het raadsel van het menselijk bestaan zo eenvoudig mogelijk vatten en uitdrukken. Een van Ludwig Wittgensteins uitspraken, waarop Steve Reichs Proverb een bespiegeling is, vat dit samen: “Hoe een enkele gedachte een heel leven kan vullen.” Reichs Proverb is geïnspireerd op de eerste westerse polyfonische composities, die van de school van Notre-Dame met Pérotins Viderunt omnes als kenmerkend voorbeeld. Wat bij Pérotin in de katholieke liturgische formuleringen doorklinkt, is verwondering over de raadsels van het leven; men kan dat een spirituele levenshouding noemen. Meer dan acht eeuwen later blijven componisten die verwondering een plaats geven, en wars van elke geloofsovertuiging een spirituele ervaring opzoeken. In de 20ste eeuw speelde Morton Feldman met de stilte als expressief en geheimzinnig materiaal, terwijl Giacinto Scelsi te rade ging bij oosterse tradities om geluidservaringen te verkennen die naar een trance neigen. In de 21ste eeuw versmelt Fredrik Zeller in zijn PeroPop Sederunt Pérotins muzikale ideeën met de popmuziekklanken van elektrische gitaren. Met Morgen-meditation voor drie stemmen en de donkere klankkleur van de basklarinet nodigt Per Nørgård ons uit te mediteren op de aanblik van de wonderlijke dageraad.

In het derde hoofdstuk van de nacht, nog lang vóór zonsopgang, verkennen dj’s Arandel en Camille Rhonat het gedachtegoed van de oude muziek via synthesizerklanken – zoals Wendy Carlos dat vroeger deed. Hun set is een eerbetoon aan de componiste, een pionierster van de elektronische muziek die openlijk trans was, en aan haar experimenten met de Moog-synthesizer.