De tedere of tragische melodieën van dit intimistische programma schilderen tussen de oevers een landschap af waarin water kabbelt, ruist en zich roert. Dichters, componisten en componistes uit de barok vertalen dat alles in een brede waaier van menselijke gevoelens.

In de ‘musette’ À l’ombre d’un ormeau horen we: “Deze beek, waarvan mijn tranen het zuiver stromend water doen aanzwellen”, terwijl de herder Tircis “aan de oever van de Loir” zijn geliefde Annette bezingt in een van de mooiste Franse ‘brunettes’ uit de 18de eeuw. In de 17de eeuw schreef Étienne Moulinié een sentimenteel drama dat zich afspeelt aan de oevers van de Taag, een Iberische rivier die soms woelig kolkt. In Venetië prees Johann Hieronymus Kapsberger de kanalen van de Serenissima in een evocatieve passacaglia voor teorbe.

Barbara Strozzi, eveneens uit Venetië, liet zich opmerken met een virtuoos vocaal werk dat herinnert aan de aria Che si può fare. Reeds een generatie eerder bracht Francesca Caccini het verhaal van Ruggiero en de tovenares Alcina op het toneel. La liberazione di Ruggiero dall’isola d’Alcina, dat in 1625 in première ging, is zowel de eerste opera geschreven door een vrouw als de eerste dramatische toonzetting van dit onderwerp. Het concert opent met een sirenenzang uit dit werk, die ons naar de kust lokt vooraleer we de verdere haltes in Italië, Frankrijk en Spanje aandoen waarheen het water en de stemmen ons leiden.