‘Cinq jours au soleil’ (Vijf dagen in de zon) roept het beeld op van een verblijf aan zee, een heerlijk intermezzo, misschien een huwelijksreis. Maar al blijft de poëtische titel van Emanuel Gats nieuwe stuk mysterieus, de soundtrack klinkt heel vertrouwd. Gustav Mahlers Vijfde Symfonie is een orkestraal monument, waarvan het Adagietto populair werd door Visconti’s film Dood in Venetië. Mahler componeerde het werk in een periode van creatieve heropleving nadat hij bij een zware bloeding aan de dood was ontsnapt. Hij had ook pas de betoverende Alma Schindler ontmoet, met wie hij kort daarop zou trouwen.

Net als in zijn andere stukken brengt Emanuel Gat een innige dialoog tussen dans en muziek, die elkaar niet enkel illustreren. Op de vijf bewegingen van de symfonie bedenkt hij vijf taferelen, vijf choreografische toegangspoorten tot een emotionele reis naar de kern van het menselijk bestaan. Zoals Mahler zelf in 1901, beweegt het stuk van schaduw naar licht, van wanhoop naar vreugde, van spanning naar loslaten. Het getuigt ook van onze gave om moeilijkheden te overstijgen door naar het leven te kijken vanop een andere oever.