Muzikale elementen hergebruiken in een andere context is een vertrouwd procedé in pop- en elektronische muziek, maar ook hedendaagse componisten doen het vaak. Laure M. Hiendl, geboren in 1986, ontwikkelt een eigen vorm van ‘muziekhacking’, waarbij hij soms zelfs ideeën recycleert waarvan men dacht dat de muziekgeschiedenis ze definitief op zolder of in de kelder had opgeborgen. Hij put uit oude partituren, voortaan toegankelijk in gigantische digitale archieven die fungeren als een soort van collectief geheugen, en ontleent er fragmenten aan. Niet als citaten, maar om er nieuwe klankruimten mee op te bouwen, gevoelslandschappen uit een andere tijd.

Hiendl componeert Chronochromatic Variations III aan de hand van melodische fragmenten uit een strijktrio van de vandaag vrij onbekende Engels-Ierse componist Ernest John Moeran (1894-1950). Hij tilt de stukken uit het werk, verknipt ze en maakt er loops van. De schijnbaar oneindige herhaling van Moerans timbres en motieven, met invloeden uit de Engelse volksmuziek, wekt de indruk dat de tijd niet langer doorloopt. Tegelijk roept elke van de vier bewegingen van de compositie een weemoedige, vage herinnering op, iets dat heel vertrouwd is, maar plots veraf en onherroepelijk verloren lijkt.

Reservatie vanaf 13 oktober om 13u30